ناصرآباد
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
{{منابع:ناصرآباد (تهران)|عناوین مقالات دانشنامه تهران بزرگ|ناصرآباد (تهران)}}
ناصرآباد nāser-ābād ، از روستاهای دهستان لواسان کوچک، در فاصلهی ۶کیلومتری شمال شهر لواسان.
ناصرآباد، روستایی در ۶ کیلومتری شمال لواسان و در ارتفاع ۲٫۰۰۷ متری واقع شده است.
جمعیت آن در تابستان حدود ۲۰۰ خانوار و در زمستان ۴۰ خانوار است.
این روستا در کنار رودخانهی فصلی ناصرآباد قرار دارد و شغل اهالی عمدتاً باغداری است.
بافت تاریخی روستا تخریب شده و تنها چند خانه تاریخی باقی مانده است.
ناصرآباد دارای آثار تاریخی مهمی همچون امامزاده سیدناصرالدین است و به دلیل کمبود جمعیت در زمستان، مدرسهای ندارد.
جوانان روستا به شهرها مهاجرت کردهاند.
[ویرایش]
ناصرآباد از روستاهای دهستان لواسان کوچک، در فاصلهی ۶کیلومتری شمال شهر لواسان است.
این روستا در ارتفاع ۰۰۷‘ ۲متری از سطح دریا، در جبههی شمال غربی روستای بوجان، در غرب رودخانهی فصلی ناصرآباد، و در منتهاالیه دامنهی شمال شرقی کوه ورجین واقع شده است.
[ویرایش]
رودخانهی فصلی ناصرآباد که از شمال به جنوب جریان دارد، از سرتاسر جبههی شرقی روستای ناصرآباد میگذرد و پس از پیوستن رودخانهی فصلی بوجان به آن و گذشتن از شرق مزارع کردیان، سادات و چالناظران، در انتهای جنوبی مزرعهی کیور به رودخانهی فصلی کند متصل میشود.
این رودخانه پس از عبور از شرق مراتع پشت لاریجان، به تنگه یا بند کِرسئون میرسد و با اندکی انحراف به جنوب غربی، به مزارع نجارکلا که میان محلههای قاضیآباد و گلندوک واقعاند، رو به جنوب ادامه مییابد و پساز گذشتن از مزرعهی دستگرد به رودخانهی جاجرود یا آبگیر سد لتیان میریزد.
رودخانهی ناصرآباد پیشاز رسیدن به ناصرآباد دستکم ۵ ریزابه دریافت میکند که از درههای متعدد سرچشمه میگیرند.
هرچند همهی این ریزابهها در تمام روزهای سال آب ندارند، اما در فصل بهار و در هنگام بارشهای تند فصلی، آب در همهی آنها جاری میشود.
ریزابههای این رودخانه از شمال شرقی به شمال غربی از کوه یخچال، کـوهسای یـا سیـاهکـوه، باغ ـ تنگهی روستـای امـامـه و دامنههای شرقی کوه ورجین سرچشمه میگیرند و در شمال غربی روستای ناصرآباد به هم میپیوندند و به سمت جنوب جریان مییابند.
[ویرایش]
روستای ناصرآباد درههایی دارد که عبارتند از:
درهی سمت شمال شرقی روستا، درهی گَلتنگه؛ درهی سمت شرق روستا، درهی رودبارک؛ درهی سمت شمال روستا، تنگهی دارِ خَراد و درهی واقع در شمال غربی روستا ــ که بنای امامزاده خسرو در آن قرار دارد ــ تنگهی ایگه نامیده میشوند.
در شرق روستا و رودخانهی ناصرآباد، کوهی به نام کوه اَسْلِک قرار دارد که به انتهای آن «سرداغ» میگویند.
[ویرایش]
روستای ناصرآباد در تابستان حدود ۲۰۰، و در زمستان حدود ۴۰ خانوار جمعیت دارد.
نام خانوادگی اهالی این روستا به ترتیب کثرت جمعیت رسولی، سیدعبداللٰهی، میرمحسنی، علیمیرزایی، بابایی، میرقاسمی، آقامیری، گُلمحمدی و ملکی است.
گفته میشود که بیشتر این افراد از بومیهای روستا هستند.
[ویرایش]
در مرکز این روستا بنای یک مسجد بزرگ در دست احداث است که به نظر میرسد بیش از ۰۰۰‘ ۲ مـ۲ زیربنا داشته باشد.
بافت کهن و تاریخی روستای ناصرآباد به کلی تخریب و نوسازی شده است.
گفته میشود که تنها ۶ خانهی تاریخی باقی مانده است که ۲ باب از آنها به دورهی قاجار، و سایر آنها به دورهی پهلوی اول و دوم متعلقاند.
بخشهایی از این خانهها نیز دستکاری، و هویت اولیهی آنها دگرگون شده است.
این روستا دو محل به نامهای بالامحله و پایینمحله دارد که مرز آنها مسجد روستا ست.
حمام تاریخی روستا نیز تخریب، و به جای آن، حمام جدید احداث شده است؛ اما اکنون، از آن بهرهبرداری نمیشود.
[ویرایش]
شغل و معیشتشغل سابق مردم روستای ناصرآباد دامداری و کشاورزی بوده است، اما اکنون هیچکدام از آنها رونق ندارد.
تنها عدهی کمی از اهالی به باغداری اشتغال دارند و محصولاتی نظیر گیلاس، آلبالو، گردو و سیب تولید میکنند و از میان آنها، تنها گیلاس و آلبالو در حد عرضه به بازار است.
آب آشامیدنی اهالی این روستا از طریق حفر چند رشته قنات و چشمه، و آب مورد نیاز کشاورزی از طریق رودخانهی امامه و ناصرآباد تأمین میشود.
بخش عمدهی زمینهای روستای ناصرآباد به قطعات کوچک تقسیم، و در آنها ساختمانهای مسکونی ساخته شده است.
جوانان روستا بیشتر به شهر مهاجرت کرده، و به مشاغل دولتی و خدماتی مشغولاند.
[ویرایش]
مهمترین آثار تاریخی ـ فرهنگی روستای ناصرآباد، بنای امامزاده سیدناصرالدین و بنای امامزاده سید خسرو و تپهی باستانی کَلابد است.
در ایـن روستـا شـواهد تـاریخی ـ فرهنگی بسیاری به دست آمده است که عبارتاند از:
خاکستر، قطعات ملاط سنتی و سفال از انواع مختلف نظیر سفالهای دورهی تاریخی و اسلامی با خمیرههای گوناگون و نقوش متنوع نظیر قطعات خمرههای بزرگ ذخیرهی آذوقه و ظروف با مصرف روزانه و حتى چند قطعه سفال رنگی با لعاب پاشیده، نقش زیرلعاب و یک قطعه سفال کوچک دارای کتیبه با کلمهی «المُلکُ لِلّٰه».
با توجه به شواهد یادشده، میتوان دیرینگی این روستا را دستکم دورهی سلجوقیان دانست
[ویرایش]
جوانان روستا بیشتر به شهر مهاجرت کرده، و به مشاغل دولتی و خدماتی مشغولاند.
روستای ناصرآباد به سبب کمبودن جمعیت ساکن در زمستان و اندک بودن شمار دانشآموز، مدرسه ندارد.
[ویرایش]
•
پازوکی طرودی، ناصر، دانشنامه تهران بزرگ، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، برگرفته از مقاله «ناصرآباد»، ص۱۵۸۶.
