شیخ محمدتقی آملی
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
آملی āmolī، شیخ محمدتقی (۱۳۰۴-۱۳۹۱ ق/ ۱۸۸۷- ۱۹۷۱ م) از فقهای برجسته امامیه و فرزند ملا محمد آملی بود.
او در
تهران به دنیا آمد، تحصیلات مقدماتی را نزد پدر و سپس نزد علمای دیگر ادامه داد.
در سال (۱۳۴۰ هـ.ق) به نجف رفت و از محضر استادان بزرگی چون
میرزای نائینی، آقا ضیاء عراقی و
آقا سید ابوالحسن اصفهانی بهره برد.
پس از بازگشت به تهران، در محله حسنآباد ساکن شد و فعالیتهای علمی و عبادی خود را پی گرفت.
وی فردی گوشهگیر و پرهیزکار بود که از مسئولیتهای اجتماعی گریزان بود و هیچگاه رساله فتوایی منتشر نکرد.
با وجود این، شاگردان فاضل بسیاری از محضر او بهره بردند. از آثارش میتوان به حواشی بر آثار فلسفی و فقهی اشاره کرد.
[ویرایش]
شیخ محمدتقی آملی (۱۳۰۴-۱۳۹۱ هـ.ق/ ۱۸۸۷- ۱۹۷۱ م) فقیه امامی، فرزند ملا محمد آملی بود.
وی در تهران زاده شد و مقدمات علوم را نزد پدر آموخت.
پس از آن، نزد عالمان دیگری مانند شیخ عبدالنبی نوری و میرزا حسن کرمانشاهی درس خواند.
در سال (۱۳۴۰ هـ.ق/ ۱۹۲۲ م) به
نجف اشرف رفت.
تا سال (۱۳۵۳ هـ.ق/ ۱۹۳۴ م) از محضر استادانی چون
میرزای نائینی،
آقا ضیاء عراقی (اراکی) و
آقا سید ابوالحسن اصفهانی بهره یافت.
[ویرایش]
سپس به تهران بازگشت. او در تهران در محله حسنآباد اقامت گزید.
در مسجد مجدالدوله اقامه جماعت میکرد و در خانه خود حوزه تدریس داشت.
[ویرایش]
آملی فقیهی گوشهنشین و از پذیرفتن مسئولیت ریاست گریزان بود و تا پایان زندگی نیز از نوشتن رساله فتوایی خودداری کرد.
جمعی از فقهای فاضل از محضرش بهره میبردند و بسیار گرامیاش میداشتند.
[ویرایش]
وی در سال (۱۳۹۱ هـ.ق / ۱۹۷۱ م) در تهران درگذشت.
[ویرایش]
آثار او عبارتند از:
• حاشیه بر شرح منظومه سبزواری؛
• حاشیه بر شرح اشارات ابوعلی؛
• حاشیه بر مکاسب
شیخ انصاری،
شرح عروة الوثقى؛
• کتاب الصلوٰة (تقریرات میرزای نائینی)
[ویرایش]
[ویرایش]
•
مولوی، محمدعلی، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، دانشنامه تهران بزرگ، برگرفته از مقاله «آملی»، ص۴۵۷.
