|
| ||||||||||||
خشکهچال، تختی taxtī-ye xoške-čāl، نام دو قطعهزمین هموار در شمالشرق تهران، واقع در دامنهی کوههای دارآباد و در مجاورت سربند غلاک است. این دو قطعه به نامهای «تختی خشکهچال بالا» و «تختی خشکهچال پایین» شناخته میشوند و در چند صد متری بالاتر از محلهی رحمانآباد قرار دارند. در گذشته پوشیده از درختان سرو بودند که بیشتر آنها بر اثر آتشسوزیهای عمدی نابود شدهاند. امروزه یک اتاقک نگهبانی در تختی پایین مستقر است که توسط دو نگهبان حفاظت و نگهداری از منطقه انجام میشود. این محل از خیابان اصلی دارآباد حدود ۳۰ دقیقه پیاده فاصله دارد و دارای باغچهی کوچکی نیز هست. آبرسانی به این منطقه با استفاده از لولههایی است که آب را از منابع بالادستی مانند دره گرده گور و آب زندگانی به آن منتقل میکنند. دسترسی به تختی خشکهچال از طریق سربند غلاک یا دره رحمانآباد ممکن است. [ویرایش] ۱ - معرفی تختی خشکه چالتختی خشکه چال نام دو قطعهزمین هموار به نامهای تختی خشکهچال بالا و پایین در مجاورت سربند غلاک در دامنهی کوههای دارآباد است. [ویرایش] ۲ - ویژگیهای طبیعی منطقهاین دو قطعهزمین در چند صدمتری بالای محلهی رحمانآباد جای دارند و در گذشته انبوهی از درختان سرو داشته است. اما بیشتر این درختان در اثر آتشسوزیهای عمدی از میان رفته است. [ویرایش] ۳ - اقدامات حفاظتی و نگهبانیدر حال حاضر ادارهی منابع طبیعی در محل تختی خشکهچال پایین یک اتاقک کوچک نگهبانی ساخته است. در آنجا دو نفر به طور شبانهروزی نگهبانی میدهند و کار حفاظت و آبیاری اندک درختان باقیمانده و کاشت نهالهای تازه را بر عهده دارند. [ویرایش] ۴ - مسیرهای دسترسیدسترسی به این مکان، هم از راه سربند غلاک و هم از انتهای شمالی درهی رحمانآباد میسر است. از خیابان اصلی دارآباد تا اتاقک نگهبانی حدود ۳۰ دقیقه راه است. [ویرایش] ۵ - وضعیت کنونینگهبانان دور تا دور اتاقک را تبدیل به باغچهی کوچکی کرده و در آن سبزی نیز کاشتهاند. برای آبیاری درختان، آب را از بالای تختی خشکهچال بالا و از درهی گرده گور و آب زندگانی با لولههای طولانی به این محل منتقل میکنند. [ویرایش] ۶ - منبع• صفری، سیما، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، دانشنامه تهران بزرگ، برگرفته از مقاله «تختی خشکه چال»، ص۸۱۴. ردههای این صفحه : دانشنامه تهران بزرگ | زمین های تهران
|
||||||||||||
