|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
لواسانی lavāsānī، شیخ عبدالعظیم لَواسانی، فرزند محمد، از علمای دینی شیعه و زاده منطقه لواسان، در قرن سیزدهم (هجری قمری) بود. او از شاگردان برجسته شریفالعلماء در کربلا به شمار میرفت. با حاج ملا عباسعلی استرآبادی هممباحثه بود. وی در سال (۱۲۴۲هـ.ق/۱۸۲۶م) هنوز در قید حیات بوده و آثار علمی متعددی در حوزه اصول فقه و اجتهاد از خود بهجا گذاشته است. از آثار مهم او میتوان به موارد زیر اشاره کرد: • روضالمحصّلین (در اصول فقه، در چند جلد، تألیفشده در ۱۲۴۲ ق) • الاجتهاد و التقلید • الحقایق الثلاثة فی بیان الحقیقة اللغویة (تقریرات بحث استادش در ۱۲۴۱ هـ.ق). [ویرایش] ۱ - معرفی عبدالعظیم لواسانیشیخ عبدالعظیم لواسانی فرزند محمد، عالم دینی زنده در سال (۱۲۴۲ هـ.ق / ۱۸۲۶ م) بود. [ویرایش] ۲ - تحصیلات و استادانشیخ عبدالعظیم لواسانی از شاگردان شریفالعلماء در کربلا بود. [۱]
آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، طبقات اعلام الشیعة، مشهد، ۱۴۰۴ ق، ج۲، ص۷۴۲.
او هممباحثهی حاج ملا عباسعلی استرابادی بود. [ویرایش] ۳ - آثاراز آثار وی میتوان به موارد اشاره کرد: • روض المحصلین؛ در اصول فقه در چند مجلد که در سال (۱۲۴۲ هـ.ق) تألیف کرد. [۴]
آقابزرگ تهرانی، محمد محسن، طبقات اعلام الشیعة، مشهد، ۱۴۰۴ ق، ج۲، ص۷۴۲.
• الاجتهاد و التقلید؛ • الحقایق الثلاثة فی بیان الحقیقة اللغویة را که تقریرات بحث استادش در (۱۲۴۱ هـ.ق) بود، نام برد. [ویرایش] ۴ - پانویس
[ویرایش] ۵ - منبع• احمدیان، مینا، دانشنامه تهران بزرگ، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، برگرفته از مقاله «لواسانی، عبدالعظیم »، ص۱۴۵۶. ردههای این صفحه : دانشنامه تهران بزرگ | علمای تهران
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
