سعیدآباد
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
{{منابع:سعیدآباد (تهران)|عناوین مقالات دانشنامه تهران بزرگ|سعیدآباد (تهران)}}
سعیدآباد saºīd-ābād، روستایی در منطقهی جاجرود که هستهی اولیهی روستای جاجرود بوده است.
روستای سعیدآباد در منطقه جاجرود، هسته اولیه روستای جاجرود بوده و در فاصله ۶۰۰ متری از پل تاریخی جاجرود قرار دارد.
جمعیت فعلی روستا بیش از ۱,۵۰۰ خانوار است و بیشتر اهالی در کارگاههای صنعتی مشغول به کار هستند.
در گذشته، شغل اصلی ساکنان کشاورزی بود، اما اکنون زمینها به کارگاه و سوله تبدیل شدهاند.
آب آشامیدنی از طریق چاه تأمین میشود و روستا دارای مدارس ابتدایی و راهنمایی و یک واحد دانشگاه پیامنور است.
از آثار تاریخی مهم روستا میتوان به پل تاریخی جاجرود مربوط به دوره صفویه اشاره کرد که در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده است.
[ویرایش]
تا پیش از احداث پل جدید جاجرود، عبورومرور مسافران از سمت ری و تهران به سوی دماوند و مازندران از روی پل تاریخی متعلق به دورهی صفویه صورت میگرفت.
این پل، مقابل روستای سعیدآباد قرار داشت و کاروانسرایی نیز برای اقامت مسافران در آنجا ساخته شده بود که ۳۰ خانوار در اطراف آن اسکان داشتند.
این مکان را جاجرود مینامیدند.
[ویرایش]
در دههی (۱۳۲۰ هـ.ش) ۶۰۰ متر بالاتر از پل دورهی صفویه، پل جدیدی روی رودخانهی جاجرود احداث کردند.
چندی بعد نیز در فاصلهی ۱۵۰ متری آن پاسگاه پلیس راه ایجاد شد.
این اقدام موجب شد که مراکز خدماتی و فروشگاهها به اطراف پل جدید منتقل شوند و نام «جاجرود» بر این محدودهی جدید اطلاق شود.
[ویرایش]
بدین ترتیب با شکلگیری جاجرود جدید که جمعیت آن در دهههای (۱۳۵۰ و ۱۳۶۰ هـ.ش) رو به افزایش گذارد، جاجرود قدیم به سعیدآباد شهرت یافت.
[ویرایش]
یک راه خاکی به نام جادهی ماهیسرا نیز ارتباط این روستا با جادهی اصلی را برقرار میکرد که امروزه سال (۱۳۹۱ هـ.ش) به صورت یک معبر آسفالتهی عریض درآمده است و خیابان گلستان نامیده میشود.
در سمت شرق خیابان گلستان که یک خیابان شمالی ـ جنوبی است، بافت مسکونی روستا با کوچههای باریک و خانههای کوچک حداکثر ۵۰ متری قرار دارد و در سمت غرب آن نیز تا نزدیکی رودخانهی جاجرود، کارگاههای صنعتی قرار گرفتهاند.
بیشتر اهالی سعیدآباد در همین کارگاهها به مشاغلی چون بُخاریسازی، مبلسازی، رنگ کاری، فلز کاری، ریختهگری و تراشکاری مشغولاند.
[ویرایش]
نام خانوادگی اهالی بومی روستای سعیدآباد صوری، اثباتی، کوثری، افشاری و سیری بود و بعدها دهقانی، توکلی و غنیفر نیز به آنها افزوده شد.
[ویرایش]
در حال حاضر مهاجرانی نیز از نقاط مختلف ایران در سعیدآباد ساکن هستند که اکثریت با لُرها ست و حسینیهی بزرگی به نام حسینیهی حضرت ابوالفضل (ع) نیز در آنجا بنا نهادهاند.
[ویرایش]
هماکنون جمعیت روستا بیش از ۵۰۰‘۱ خانوار است.
از آنجا که زمینها و کوههای اطراف جاجرود، جزو مناطق حفاظتشده به شمار میآید، این جمعیت در فشردگی بیش از حد زندگی میکنند.
[ویرایش]
شغل ساکنان روستا در گذشته کشاورزی و به خصوص دیمکاری بود و محصولاتی مانند گندم، جو، عدس، نخود و ماش به عمل میآوردند.
زمینهای منطقه نیز متعلق به چند مالک عمده ازجمله حسنقلی صَغری، مینویی و یک نفر یهودی اهل یزد بود و اهالی به عنوان رعیت آنها روی زمین کار میکردند.
اکنون این زمینها به زیر ساختوساز رفتهاند و زمینهای کشاورزی جای خود را به سولهها و کارگاههای متعدد داده است.
[ویرایش]
آب آشامیدنی و مصرفی روستای سعیدآباد ابتدا توسط فرد خیّری به نام دکتر غنیفر از طریق حفر چاه تأمین میشد و اکنون نیز به همین طریق با نظارت سازمان آب توزیع میشود.
[ویرایش]
روستای سعیدآباد دارای یک باب مدرسهی ابتدایی و یک باب مدرسهی راهنمایی است و نوجوانان برای تحصیل در مقطع دبیرستان به شهر جدید پردیس میروند.
همچنین در سالهای اخیر یک واحد دانشگاه پیامنور در سعیدآباد احداث شده است که بیشتر دانشجویان آن از ساکنان تهران هستند.
[ویرایش]
از آثار تاریخی روستای سعیدآباد میتوان به کاروانسرایی اشاره کرد که به گفتهی اهالی سالمند روستا در حدود سال (۱۳۶۰ هـ.ش) برای ایجاد کارخانه تخریب شد.
بنای دیگر، پل تاریخی جاجرود متعلق به دورهی صفویه است که همچنان پابرجا ست.
این پل به شمارهی ۴۹۲‘۹ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
[ویرایش]
•
پازوکیطرودی، ناصر، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، دانشنامه تهران بزرگ،برگرفته از مقاله «سعیدآباد» ص۱۰۰۱.
