دره تنگه بیدی
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
تنگهبیدی، دره darre-ye tange-bīdī، واقع در شرق
دارآباد که در گذشتهای نهچندان دور، تنگهای زیبا و پر از درخت بید و دارای چشمهای پرآب بود.
این منطقه به دلیل سایهی درختان بید و خنکای هوا، مکانی دلپذیر به شمار میرفت.
اما اکنون به دلیل ساختوسازهای بیرویه، وضعیت آن تغییر کرده است.
برای دسترسی به تنگهبیدی، باید از دارآباد به سمت
درهی خرگوشنو حرکت کرد و پس از تغییر مسیر به سمت شمال غربی، به این دره بنبست رسید.
در نزدیکی این منطقه، درههای دیگری مانند
درهی جوزار و
شنگزار نیز وجود دارند که زمانی سرسبز و خرم بودند.
برای رسیدن به درهی تنگهبیدی از دارآباد، باید به محدودهی تأسیسات منابع طبیعی رفته و پس از یک ساعت راهپیمایی به ابتدای دره رسید.
[ویرایش]
دره تنگه بیدی درهای کوچک که در شرق دارآباد واقع است.
[ویرایش]
در گـذشـتهی نهچندان دور و تا پیش از آغاز ساختوسازهای بیرویه در کوهپایههای شمالی تهران در شرق دارآباد تنگهی کوچک و باصفایی پر از درخت بید به نام تنگهبیدی وجود داشته و چشمهی پرآب آن نیز به همین نام خوانده میشده است.
به گفتهی ریشسفیدان محل، این تنگه خلوت، ساکت و باصفا بوده است.
بهسبب سایهی درختان بید و خنکای هوا در پای چشمه، جایی بسیار دلچسب و دلپذیر بوده است.
اکنون دیگر آن وضعیت را ندارد و موقعیت آن کاملاً تغییر یافته است.
[ویرایش]
اگر از دارآباد به طرف درهی خرگوشنو حرکت کنیم و از محلی که هماکنون، شهرک مسکونی صدف در آنجا احداث شده است.
به طرف شمال غربی اندکی تغییر مسیر دهیم به تنگهی بنبستمانندی که همان تنگهبیدی است خواهیم رسید.
[ویرایش]
در کنار این دره و در شرق کوهپایههای دارآباد، در مجاورت
سوهانک درهای به نام درهی جوزار و جایی به نام شِنگزار و نیز جایی به نام سوتهبیشه وجود داشته است که مکانهایی سرسبز و خرم بودهاند.
شنگزار یورد یا چراگاه باصفا و پردرختی بوده که گیاه شنگ به فراوانی در آنجا میروییده و از سوهانک راهی به سوی آنجا وجود داشته است.
[ویرایش]
برای دسترسی پیاده و از راه کوه به درهی تنگهبیدی باید نخست از دارآباد به محدودهی تأسیسات منابع طبیعی وارد شد.
از آنجا به محلی به نام تختی لژ (که اکنون شهرک و مجتمع مسکونی است) رفت تا پس از حدود یک ساعت راهپیمایی به ابتدای درهی تنگهبیدی رسید.
[ویرایش]
•
صفری، سیما، دانشنامه تهران بزرگ، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، برگرفته از مقاله «تنگه بیدی، دره»، ص۶۵۲.
