|
| ||||||||||||||||
خسروآباد xosrow-ābād، روستایی در ۷ کیلومتری جنوبشرقی لواسان و ۴ کیلومتری جنوب سد لتیان است. این روستا در حدفاصل جادهی اختصاصی سد لتیان تا رودخانهی جاجرود قرار دارد و شامل زمینها و باغهای فراوانی است. این روستا در گذشته جزو اراضی جاجرود و ملک اربابان محلی بود و تا دههی (۱۳۴۰ هـ.ش) تنها مزارع پراکنده داشت. از دههی (۱۳۵۰ هـ.ش) به بعد، با مهاجرت ساکنان جدید، بهتدریج توسعه یافت و به یکی از پرجمعیتترین روستاهای منطقه تبدیل شد. بخش جنوبی آن صنعتی و بخش شمالی مسکونی و باغدار است. خانهها در مقایسه با روستاهای اطراف بزرگتر و مجهزترند. ساکنان برخی به باغداری و گلکاری اشتغال دارند. احداث پل بزرگراه تهران ـ پردیس، بخشی از چشمانداز طبیعی روستا را نابود کرده است. خسروآباد فاقد آثار تاریخی و خدمات روستایی گسترده است و تنها یک واحد دانشگاه پیامنور در آن فعال است. [ویرایش] ۱ - معرفی خسروآبادخسروآباد روستایی که در ۷ کیلومتری جنوبشرقی شهر لواسان و ۴کیلومتری جنوب سد لتیان واقع است. در حدفاصل جادهی اختصاصی سد لتیان تا رودخانه جاجرود، زمینها، باغها و خانههایی وجود دارد که روستای خسروآباد نامیده میشود. [ویرایش] ۲ - مناطق پیرامونی غرب و شرق روستامناطق، مزارع و کوههای جانب غربی روستای خسروآباد از سد لتیان به سمت جنوب شامل کوه بندک، دره لوارک، دامنههای شرقی کوه تلو و کوه هزاردره، چشمهی بیرونی، دره پهنه، دره باغ صندلی و تِلادر است. مناطق و کوههای سمت شرق روستای خسروآباد از شمال به جنوب آراکوه (اَراکوه)، سرخ زمین، او آواک (آب آواک)، باغ دهقان، دره زَبَرزه، چشمه آسیابک، عباسآباد، دره چنارک، کوههای سنگزار، دره ریگی و دره پوراز نام دارد که به جادهی اصلی ختم میشود. [ویرایش] ۳ - تاریخچه مالکیت و سکونت اولیهاراضی روستای خسروآباد در قدیم جزو جاجرود محسوب میشد. چند ارباب عمده نظیر فرجالله صَغری (اسلحهدار زمان پهلوی اول)، حاج یدالله مرتضىقلی و حاج کرمعلی کلهر مالکیت آنرا در اختیار داشتند. حدود ۱۵ خانواده رعیت در آنجا کار میکردند. [ویرایش] ۴ - تحولات جمعیتی و توسعه سکونتیبا توجه به تحولاتی که طی دهههای (۱۳۲۰ و ۱۳۳۰ هـ.ش) در منطقهی جاجرود به وقوع پیوست، وضعیت خسروآباد نیز در گذر زمان تغییر کرد و جمعیت زیادی از نقاط مختلف ایران به این محل مهاجرت کردند. پس از خریداری زمینهای منطقه اقدام به خانهسازی یا احداث کارگاهها و کارخانههای کوچک نمودن. به گونهای که اکنون خسروآباد بهعنوان یکی از پرجمعیتترین روستاهای منطقهی جاجرود به شمار میرود. در سال (۱۳۹۰ هـ.ش) بیش از ۶۰۰ خانوار در آن زندگی میکردند. [ویرایش] ۵ - وضعیت اقتصادی، رفاهی و مشاغلمردم خسروآباد نسبت به روستاهای جاجرود و سعیدآباد از وضعیت رفاهی و اقتصادی بهتری برخوردارند. ساختمانهای مسکونی این روستا عموماً نسبت به خانههای روستاهای دیگرِ منطقه وسیعتر، آبادتر و بزرگترند. گرداگرد بیشترخانهها را باغهای انبوه و پردرخت در بر گرفته است. شماری از مردم روستای خسروآباد باغدارند و به حرفهی گلکاری اشتغال دارند. طی سالهای (۱۳۸۵ تا ۱۳۹۰ هـ.ش) که بزرگراه تهران به شهر نوبنیاد پردیس در دست احداث بود، پل بتونی بزرگی که بلندیهای دو سوی جاجرود را به یکدیگر متصل میکند، از روی بخشی از روستای خسروآباد عبور کرد و چشمانداز زیبای آن را از میان برد. بیشتر کارگاهها، کارخانهها و مراکز صنعتی و تولیدی روستای خسروآباد در بخش جنوبی آن واقع شده است. هرچه به سمت شمال پیش میرود، بر مراکز مسکونی و باغهای آن افزوده میشود. [ویرایش] ۶ - امکانات روستاروستای خسروآباد فاقد تأسیسات خدماتی روستایی است و تنها یک واحد دانشگاه پیامنور در آنجا فعال است که بیشتر دانشجویان آن تهرانیاند. [ویرایش] ۷ - آثار تاریخی و فرهنگی روستااین روستا اثر تاریخی ـ فرهنگی ندارد، زیرا تا دههی (۱۳۴۰ هـ.ش) جمعیت ثابت و بافت مسکونی نداشته است و فقط مزارع آن به نام خسروآباد نامیده میشد. تمامی آنچه به نام خسروآباد وجود دارد، از دههی (۱۳۵۰ هـ.ش) به این سو شکل گرفته است. [ویرایش] ۸ - منبع• پازوکی طرودی، ناصر، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، دانشنامه تهران بزرگ، برگرفته از مقاله «خسروآباد»، ص۸۱۲. ردههای این صفحه : دانشنامه تهران بزرگ | روستاهای تهران
|
||||||||||||||||
