|
| ||||||||||||||
اودریون، تنگه tange-ye oderiyūn، یا دوآب، تنگهای در انتهای مسیر روستای آهار به شکرآب است. این تنگه محل اتصال دو رودخانهی کوچک شکرآب و بندجویک است و پلی بر روی آنها احداث شده است. بر فراز تپهای نسبتاً بزرگ در این محل، باغها و بناهای تاریخی امامزادگان سید زاهد و سید طاهر و زیارتگاه خرابهی پیر قرار دارد. راه روستای آهار پس از عبور از این تنگه و دور زدن تپهی شکرآب، به شکرآب میرسد. به دلیل اتصال دو شاخهی رودخانهی شکرآب، در زبان محلی «آب در میان» یا «میاندوآب» نامیده میشود. تنگهی اودریون علاوه بر محل عبور گردشگران در تابستان، مسیر بازگشت کوهنوردان از قله توچال به تهران در زمستان نیز هست. [ویرایش] ۱ - معرفی تنگه اودریونتنگه اودریون یا دوآب، تنگهای که در انتهای مسیر روستای آهار به شکر آب واقع است. در این محل، تپهای نسبتاً بزرگ وجود دارد که سطح آن تقریباً هموار است. باغها و بناهای تاریخی مامزادگان سید زاهد و سید طاهر و بنای زیارتگاه خرابه پیر بر فراز آن قرار دارد. [ویرایش] ۲ - موقعیت جغرافیاییاین تنگه در محلی که آب دو رودخانه کوچک شکرآب و بند جویک به یکدیگر متصل میشوند و پلی بر روی آنها احداث شده، قرار گرفته است. راه روستای آهار به منطقهی شکرآب پس از عبور از این محل، به سمت جنوب غربی و سپس شمال غربی منحرف میشود. پس از دورزدن تپه شکرآب و گذشتن از چند پیچوخم تند و طی مسیر سربالایی، به شکرآب میرسد. [ویرایش] ۳ - اطراف تنگهاطراف محل اودریون یا دوآب را باغهای فراوان درختان گیلاس در بر گرفته که از سرسبزی کمنظیری برخوردار است. [ویرایش] ۴ - معنای نام تنگهاودریون در زبان محلی معادل آب در میان یا میان دوآب است و چون محل اتصال دو شاخهی فرعی رودخانه شکرآب است، به این نام خوانده میشود. [ویرایش] ۵ - وضعیت تنگه در فصول مختلفتنگه اودریون افزون بر آنکه در تابستان محل عبور هزاران گردشگری است که به شکرآب میروند. در زمستان نیز مسیر عبور کوهنوردانی است که پس از فتح قله توچال، قصد بازگشت به تهران را از طریق شکرآب و آهار دارند. [ویرایش] ۶ - منبع• پازوکی طرودی، ناصر، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، دانشنامه تهران بزرگ، برگرفته از مقاله «تنگه اودریون»، ص۲۳۱. ردههای این صفحه : تنگه های تهران | دانشنامه تهران بزرگ
|
||||||||||||||
