آهنگرک
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
{{منابع:آهنگرک (تهران)|عناوین مقالات دانشنامه تهران بزرگ|آهنگرک (تهران)}}
آهنگرک āhangarak، دره و روستایی واقع در غرب میگون از توابع بخش رودبار قصران.
آهنگرک دره و روستایی در غرب میگون از توابع بخش رودبار قصران است.
این دره از ارتفاع ۲٫۰۷۳ متری آغاز و به ۲٫۳۸۲ متری در اودرّه (درهی آب) منتهی میشود و طول آن ۳٫۶۵۰ متر است.
آهنگرک دارای آب فراوان و چشمههای دائمی است و اراضی آن به طایفههای خاصی تعلق دارد.
در چند دههی اخیر، بخشی از زمینها به افراد تازهوارد فروخته شده است.
این منطقه قبلاً به عنوان بهترین مزارع دیم و چراگاه فصلی شناخته میشد، اما امروزه به روستایی با ساخت و سازهای متعدد تبدیل شده و آب آشامیدنی و کشاورزی آن از قناتها و رودهای فصلی تأمین میشود.
در تابستان حدود ۵۰ خانوار در آن زندگی میکنند و در زمستان جمعیتش به حداقل میرسد.
[ویرایش]
دره آهنگرک از جنوب شهر میگون در ارتفاع ۰۷۳‘۲متری از سطح دریا در محلی به نام کَلاکی آغاز و با شیب ملایم به سمت شمال غربی امتداد مییابد و در ارتفاع ۳۸۲‘۲ متری از سطح دریا به محلی به نام اودرّه (دره آب) منتهی میشود.
[ویرایش]
طول درهی آهنگرک از جادهی فعلی و از بلوار مرکزی شهر میگون که شاهد نام دارد، تا انتها ۶۵۰‘ ۳ متر، و اختلاف ارتفاع دو نقطهی آغاز و پایان آن حدود ۴۰۰ متر است.
[ویرایش]
از ویژگیهای این دره شکل قوسی، آب فراوان و چشمهی دائمی آن است.
[ویرایش]
نام مزارع و مناطق سمت شمال درهی آهنگرک از میگون به غرب به ترتیب مرشک ، جوسنگ یا جوسانک، آهنگرک پایین، میش چشمه (چشمه میش)، فراخنو (منطقهی گشاد و پهن)، مینیسی، آهنگرک بالا، همن یا هُمند (منطقه هموار)، و قنات آهنگرک نام دارد.
[ویرایش]
در سمت بالا و شمال آهنگرک بالا درهای به سمت شمال شرقی امتداد مییابد که به نام خشک دره (خشک دره) خوانده میشود.
درهای دیگر در شمال غربی آهنگرک بالا وجود دارد که نام آن مگ سنگ است.
[ویرایش]
کوه حد فاصل خِشکِ دره و مگ سنگ، لشپشت نامیده میشود که دارای مزارعی به نام بند سر، مهدیکاچینه (محلی که مهدی در آن کاه یا علف خشک میچید)، پاوشم، پاوشم چال و دره پاوشم است.
[ویرایش]
کوه سمت جنوب درهی آهنگرک کوه آهار است، اما اهالی میگون سینهکش شمالی آن را نساء یا نسم (محلی که آفتاب در زمستان به آنجا نمیتابد) مینامند.
[ویرایش]
در سمت جنوب درهی آهنگرک و در سینهکش شمالی کوه آهار محلی به نام جوسانک است.
در این محل معدن سنگ سیاهی وجود دارد که سنگهای موجود در آن را میتوان به صورت ورقههای بزرگ استخراج کرد.
این نوع سنگ بسیار گرانقیمت است و برای نمای دیوارهای ساختمان به کار میرود.
[ویرایش]
هر قسمت از اراضی درهی آهنگرک به طایفهای خاص تعلق دارد.
زمینهای منطقه مرشک تا آهنگرک پایین متعلق به طایفهی کربلایی محمدیها و ایوبیها، زمینهای محدودهی مینیسی متعلق به علیخانیها، و زمینهای آهنگرک بالا نیز اختصاصاً به طایفهی ایوبیها تعلق دارد.
اما در چند دههی اخیر بخشهای بسیاری از این زمینها پس از تفکیک، قطعهبندی و دیوارکشی، و به اشخاص تازهوارد فروخته شده است.
[ویرایش]
اراضی و مراتع درهی آهنگرک تا پیش از چند دههی اخیر به عنوان یکی از بهترین مزارع دیم و چراگاه فصلی اهالی میگون به شمار میرفت و جز چند طویله، آغل و حصار گوسفند، بنای دیگری در آنجا وجود نداشت.
اما امروزه سال (۱۳۹۱ هـ.ش) تقریباً تمام مناطق آن ساخت و ساز شده و ساختمانهای احداثشده در طول مسیر به یکدیگر متصل شدهاند، به گونهای که درهی آهنگرک، روستای آهنگرک نام گرفته است.
[ویرایش]
بخشی از آب آشامیدنی و کشاورزی ساکنان این روستا از طریق قناتی که در آهنگرک بالا وجود دارد و بخش دیگر آن به خصوص برای کشاورزی از رود کوچک و فصلی درهی آهنگرک تأمین میشود.
[ویرایش]
آهنگرک در تابستان و روزهای تعطیل سال حدود ۵۰ خانوار جمعیت را در خود جای میدهد، اما در زمستان بهجز چند کارگر و نگهبان کسی در آن اقامت ندارد.
مالکان و ساکنان این روستا بیشتر در تهران دارای مشاغل اداری و دولتی هستند، اما در محدودهی مالکیت خود در اراضی و حیاط خانهها اقدام به کاشت درخت و باغبانی در حد محدود نیز میکنند.
[ویرایش]
بیشتر درختان این منطقه گیلاس، آلبالو و گردو ست، اما به سبب کمبود آب، باغداری در آنجا رونق ندارد.
[ویرایش]
در روستای آهنگرک به سبب اقامت موقت اهالی آن امکانات روستایی نظیر مخابرات، مدرسه، مسجد، حسینیه و مانند آنها وجود ندارد، اما از شبکهی برق برخوردار است.
[ویرایش]
گفتنی است که در جنوب درهی آهنگرک به سبب شیب تند و صخرهای بودن تا کنون هیچ باغ یا ساختمانی احداث نشده، و کاملاً دستنخورده مانده، و وضعیت طبیعی خود را حفظ کرده است و فقط در یک نقطهی آن استخراج سنگ لاشه صورت میگیرد.
[ویرایش]
•
پازوکی طرودی، ناصر، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، دانشنامه تهران بزرگ،برگرفته از مقاله «آهنگرک»ص۴۷۵.
